Het ritueel van “foto eerst, lunch later” is zo gewoon geworden dat we niet meer in de gaten hebben hoe het ons het belangrijkste moment van een maaltijd ontneemt – het eerste, hongerige, enthousiaste contact met het gerecht.
Terwijl je op zoek bent naar een hoek en filter, wordt het eten koud en schakelen je hersenen over van de modus “ik ga zo eten” naar de modus “ik ga zo content creëren”, meldt .
Wachten op goedkeuring in de vorm van likes vervangt het fysiologische plezier van verzadiging. Je wacht niet op signalen van je maag, maar op meldingen op je telefoon. Eten wordt een middel voor sociale validatie en de smaak en het nut ervan worden secundair.
Mijn eetlust verdampte ergens en ik maakte het gerecht af, gewoon omdat het moest. Mijn eetlust verdween en ik maakte het gerecht af, gewoon omdat het moest.
Het proces van fotograferen haalt je uit het hier-en-nu en gooit je in een virtuele toekomst. Je zit niet meer met je vrienden aan tafel, maar in de feeds van je volgers. Deze cognitieve dissonantie verstoort de spijsvertering, die begint met het opbouwen van eetlust en anticipatie.
Daarnaast kiezen we instinctief voor de meest fotogenieke gerechten – zoet, kleurrijk, met felle accenten – in plaats van de gezondste gerechten voor foto’s. Hierdoor verschuift onze echte keuze in cafés en restaurants ongemerkt naar minder gezond, maar meer Instagrammable eten.
Zelfs als je een foto van een salade hebt gemaakt, verandert alleen al de handeling van het “inhoudelijk” verwerken ervan je perceptie ervan. Je hebt het beste van het gerecht al aan je publiek “gegeven”, en het enige dat voor jou overblijft is het fysieke, minder interessante omhulsel.
Probeer eens per week een “digitale detox” te doen aan je bureau. Laat je telefoon in een andere kamer.
Eet gewoon. Het zal in het begin onwennig en zelfs verontrustend zijn.
Maar het is in die stilte, zonder de noodzaak om iets aan de wereld te bewijzen, dat je de echte smaak van voedsel en de signalen van je eigen lichaam weer begint te horen. Als je stopt met het voeden van je sociale media voordat je jezelf voedt, gebeurt er iets verbazingwekkends.
Je eist je recht op op privéplezier dat je met niemand deelt. Eten wordt weer een intieme daad van zelfzorg, geen publieke voorstelling. De smaak, ongefilterd door sepia, blijkt veel rijker te zijn.
En verzadiging komt niet van het aantal likes, maar van de stille dialoog tussen jou en je bord. En deze dialoog blijkt veel interessanter te zijn dan de populairste berichten.
Lees ook
- Waarom je koekenpan voor jou beslist hoeveel olie je eruit giet: hoe keukengerei je calorieën beheert
- Hoe je wandeling bepaalt wat je eet: het verband tussen wandeltempo en voedselbeslissingen